شبی مهتابی به قصر خیال من بیا تا از شوق دیدنت     دانه دانه اشک نیازم را زینت مژگانم کنم...     و آن را همچون ریسمانی بر گردنت بیاویزم!     شبی به قصر خیال من بیا! تا لباسی از مهتاب بر تنت      کنم و ماه را گویم به آستانت به سجده افتد     آن شب شهرزاد را گویم تا هزاران قصه در وصف تو گوید!     کاش به یاد آوری آن روز را که می گفتم من همه دلم...     همه احساسم!     و تو گفتی این دل و احساس را آتشکده ای کن     و بر من عاشق تر کن...     کاش به یاد آوری آن روز را که یکی بود یکی نبود!     او که بود تو بودی و او که نبود من بودم!     حالا که من آمدم تو می خواهی بروی ...     کاش صبر می کردی تا حجله ات را از پرنیان مهتاب می گستراندم...     به حرمت چشمان مهربانت به تعداد تمامی ستارگان شمع می افروختم!
نوشته شده در  هفدهم اردیبهشت 1387ساعت 17:38 توسط مسافر عاشق

عشق
پيرمردي صبح زود از خانه‌اش خارج شد. در راه با يک ماشين تصادف کرد و آسيب ديد. عابراني که رد مي‌شدند به سرعت او را به اولين درمان‌گاه رساندند. پرستاران ابتدا زخم‌هاي پيرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: “بايد ازت عکس‌برداري بشه تا جايي از بدنت آسيب و شکستگي نديده باشه” . پيرمرد غم‌گين شد، گفت عجله دارد و نيازي به عکس‌برداري نيست. پرستاران از او دليل عجله‌اش را پرسيدند ، گفت همسرم در خانه‌ي سال‌مندان تحت مراقبت است. هر صبح آن‌جا مي‌روم و صبحانه را با او مي‌خورم. نمي‌خواهم دير شود! پرستاري به او گفت: خودمان به او خبر مي‌دهيم. پيرمرد با اندوه گفت: خيلي متأسفم. او آلزايمر دارد. چيزي را متوجه نخواهد شد! حتي مرا هم نمي‌شناسد! پرستار با حيرت گفت: وقتي که نمي‌داند شما چه کسي هستيد، چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه پيش او مي‌رويد؟ پيرمرد با صدايي گرفته ، به آرامي گفت: اما من که مي‌دانم او چه کسي است…!
نوشته شده در  پنجم اردیبهشت 1387ساعت 16:58 توسط مسافر عاشق