عشق سوخته
ديدمش از دور كه ميرفت اشك سردي تو چشاش بود      اون نمي خواست بره اما زنجيـر اجبـار بــه پاش بود       مي شنيدم هق هقش رو كـه مي گفت تــا فردا بـدرود          لحظه هاي تـلخ بــوده امـا  دل من منـتـظـرش بـــود             بــه سلامت اي همه كس مي دونـم كه بر ميـگردي                 مي دونم دلت همـين جــاست از دلـم سفـرنكردي                     خيلي زود رفتنـه جاده امـا من اونـو مي ديــدم                           خـداحـافظ گفتـنـش روخيلي روشن ميشنيدم     چند قدم مونده به بودن   ذره اي نزديكترازمن   سر وعدمون نشستم    تشنه به تو رسيدن    بغض سردم نعره ميزد  خداحافظ عشق رويام    ميمونم تا بر بگردي   روي نيمكت لب دريا
نوشته شده در  بیست و سوم آبان 1386ساعت 16:20 توسط مسافر عاشق

نوشته شده در  بیست و دوم آبان 1386ساعت 18:24 توسط مسافر عاشق

دوست
بزرگ بود و از اهالي امروز بود و با تمام افق هاي باز نسبت داشت و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد صداش به شكل حزن پريشان واقعيت بود و پلك هاش مسير نبض عناصر را به ما نشان داد و دست هاش هواي صاف سخاوت را ورق زد و مهرباني را به سمت ما كوچاند به شكل خلوت خود بود و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را براي آينه تفسير كرد و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود و او به سبك درخت ميان عافيت نور منتشر مي شد هميشه كودكي باد را صدا مي كرد هميشه رشته صحبت را به چفت آب گره مي زد براي ما، يك شب سجود سبز محبت را چنان صريح ادا كرد كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم و ابرها ديديم كه با چقدر سبد براي چيدن يك خوشه بشارت رفت ولي نشد كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند و رفت تا لب هيچ و پشت حوصله نورها دراز كشيد و هيچ فكر نكرد كه ما ميان پريشاني تلفظ درها براي خوردن يك سيب چقدر تنها مانديم سهراب**
نوشته شده در  بیست و دوم آبان 1386ساعت 17:44 توسط مسافر عاشق

به نام آنکه اشک را آفريد تا سرزمين وداع آتش نگيرد آرزوي من اين است مثل سيم يه گيتار زير دست تو باشم لحظه ي خوش ديدار
نوشته شده در  بیست و دوم آبان 1386ساعت 17:42 توسط مسافر عاشق